Opinie: Begrip, begrepen, bedrogen

17-10-2026

Begrip, begrepen, bedrogen

Ook op mijn vakantieadres in Frankrijk volg ik het Nederlandse nieuws. Onderweg over Belgische en Franse wegen dacht ik aan de bruggen en viaducten waarover we bijna achteloos rijden. Alles moet het maar doen. Voor vakantiegangers zoals wij, maar vooral voor de mensen die er dagelijks van afhankelijk zijn. Totdat onderhoud niet langer kan wachten.

Ik begrijp dus dat minister Karremans keuzes moet maken. Bruggen slijten, wegen vragen onderhoud en een euro kun je maar één keer uitgeven. Maar laten we niet doen alsof hij een probleem aantreft waar zijn eigen partij buiten staat. Van 2010 tot 2024 was deze ministerspost bijna veertien jaar onafgebroken in VVD-handen. Dan hoort bij achterstallig onderhoud ook verantwoording over eerdere keuzes.

Een lintje bij een nieuwe weg levert een mooiere foto op dan een gerepareerd viaduct. Maar goed bestuur gaat ook over wat je achterlaat. Wie pronkt met iets nieuws en het bestaande laat versloffen, bedrijft politieke schijn. Het Noorden mag daarvan niet opnieuw de rekening krijgen.

De Nedersaksenlijn en de aanpak van het spoorknooppunt Meppel blijven overeind. Volgens de provincie gaat ook de verdubbeling van de N33 tussen Zuidbroek en Appingedam door. Dat is goed nieuws voor onze inwoners en bedrijven. Daar ben ik blij mee.

Toch is het merkwaardig dat we opgelucht moeten zijn wanneer Den Haag eerdere afspraken overeind houdt. Eerst dreigt iets te worden afgepakt. Vervolgens mogen we blij zijn dat het blijft. En daarna bedanken we voor wat al was toegezegd. Wipwapbeleid.

Zo worden we wel erg gemakkelijk tevreden gehouden.

Voor de Lelylijn komt opnieuw een commissie. Die onderzoekt de ontwikkeling van Noord-Nederland, de betekenis van de spoorlijn en mogelijke financiering. Het gereserveerde geld blijft staan. Maar een besluit tot aanleg is er nog steeds niet.

We krijgen dus weer perspectief. In Groningen weten we inmiddels dat je daar niet op kunt instappen.

Voor de N33 tussen Appingedam en de Eemshaven wordt de verkenning afgerond, maar blijven verdere stappen voorlopig uit. Juist de verbinding naar het gebied waarvan Nederland zoveel verwacht, moet wachten.

Daarbij moeten we ook naar onszelf kijken. Ons college bood op eigen initiatief een Groningse agenda aan Defensie aan. Havens, infrastructuur, kennis, bedrijven en ruimte: Groningen had veel in de aanbieding. Wat vroegen we concreet terug? Werkgelegenheid, betere verbindingen en dergelijke, antwoordde de gedeputeerde na doorvragen. Maar uitgewerkte eisen en voorwaarden waren niet bij het aanbod gevoegd. Ons aanbod stond op papier. Onze verlangens bleven losse woorden. Dat is gewoon zwakke politiek. Je doet nooit zo’n aanbod zonder vooraf concreet vast te leggen wat je terugvraagt.

Het aanbod ligt er inmiddels. Maar deze les moet de gedeputeerde ter harte nemen: wie namens Groningen onderhandelt, moet de waarde van onze bijdrage kennen en daarnaar handelen.

Het kabinet noemt de Eemshaven nadrukkelijk als belangrijke doorvoerhaven voor militaire mobiliteit. Tegelijkertijd blijven verdere stappen voor de verdubbeling van de weg naar diezelfde haven uit.

Dat bewijst niet dat steviger onderhandelen een ander besluit had opgeleverd. Het onderstreept wel waarom je vooraf concrete eisen stelt.

Groningen wordt gemakkelijk gevonden wanneer Nederland iets nodig heeft. Gas, energie, havens, ruimte voor Defensie. Maar zodra het gaat over verbindingen waarmee onze inwoners vooruitkomen, moeten we opnieuw geduld hebben.

Natuurlijk wachten ook elders projecten. Maar uitstel raakt regio’s met een achterstand harder. Wie al goed verbonden is, kan gemakkelijker wachten dan wie nog op die verbinding wacht. Alleen behouden wat er ligt, houdt ook bestaande verschillen in stand.

Voor een jongere in Stadskanaal gaat bereikbaarheid over een opleiding. Voor een ondernemer over personeel en klanten. Voor een oudere in een dorp over zelfstandig naar de huisarts gaan of familie bezoeken. Een nieuwe spoorlijn helpt bovendien pas echt als je vanuit je dorp ook bij het station kunt komen.

Daarom verdienen grote verbindingen én het vervoer dichtbij huis aandacht. Onze provincie houdt niet op bij de stad Groningen.

Van onze bestuurders verwacht ik meer dan opluchting. Vraag om financiering, een planning en concrete besluiten. En zet de belangen van onze inwoners stevig op papier voordat onze ruimte wordt aangeboden.

Begrip hebben we vaak genoeg getoond. Dat we begrepen worden, horen we ook geregeld. Maar zolang beloften vooral nieuwe onderzoeken opleveren, groeit het gevoel bedrogen te worden.

Minister, ik begrijp dat u moet kiezen. Begrijpt u dan ook dat Groningen wil kunnen rekenen op gelijke kansen, ongeacht leeftijd en postcode?

Dries Zwart