Tijdens de druk bezochte nieuwjaarsreceptie van de Drentse Commissaris van de Koningin , waarbij veel politici en oud-politici aanwezig waren, vroeg Tichelaar zich openlijk af wat de toekomst van provincies is. Daarmee haakte hij aan bij zijn toespraak van vorig jaar, toen hij aandrong op meer samenwerking tussen provincies.

Volgens Tichelaar moet er, gezien alle bezuinigingen, goedkoper en efficiënter gewerkt worden. Provincies moeten daarom de discussie over hun eigen rol aan durven gaan, aldus de commissaris van de koningin.

Tichelaar vroeg zich af waar de provincie zo langzamerhand eigenlijk nog over gaat.  De provincie heeft van het Rijk zowel minder taken als budget gekregen of, zoals bij het natuurbeleid, meer taken maar met veel minder geld. De tijd dat de provincie een eigen beleid kon ontwikkelen en het zich kon permitteren bovenmodaal beleid uit te voeren was volgens hem voorbij. De sociale en culturele sector heeft dat inmiddels pijnlijk ondervonden.

Hij noemde het pijnlijk dat je als provinciaal bestuur je eigen beleid moet afbreken, beleid waar je trots op was. En waarmee Drenthe zich kon onderscheiden van andere provincies. Maar de wereld verandert en volgens Tichelaar hebben burgers niks meer met grenzen en oude structuren. Ze willen slechts een overheid die hen effectief en efficient bedient.

Deze veranderingen raken ook de Drent. Doch volgens Tichelaar hangt de identiteit van een Drent  niet af van een provinciegrens. Een Drent voelt zich Drent vanwege zijn verbondenheid met het landschap, de streektaal en de gemeenschap waarbinnen hij leeft. Met het weghalen van een provinciaal grenspaaltje verdwijnt niet de cultuur van een gebied. Bartje gaat dan heus niet Fries praten.

Tichelaar vroeg zich openlijk af hoe effectief de provincie als bestuurslaag nog is. Het Drentse provinciale bestuur weet dat men vanuit Assen niet de bestuurlijke structuur van Nederland kan veranderen. Maar wel kan men binnen de bestaande mogelijkheden de grenzen actief opzoeken. Want de uiterste  houdbaarheidsdatum van het huidige middenbestuur in zijn huidige vorm komt in zicht. Het is om Hamlet na te zeggen. “to be or not to be”. Vrij vertaald, het Huis van Thorbecke is aan een grondige inspectie toe, het huis van de Nederlandse overheden moet worden herschaald of opgeschoond.  Zijn college wil in het nieuwe jaar daarover de dialoog aangaan met de provinciale staten en met het maatschappelijke middenveld. 

De Partij voor het Noorden heeft er in 2012 dus een bereidwillige gesprekspartner bij. Want als wij zijn toespraak in de termen van ons eigen beleidsprogramma plaatsen, dan gaat het om de vraag of wij de drie noordelijke provincies, misschien nog aangevuld met andere provincies, moeten opschalen tot een noordelijk landsdeel, dat een meer eigen beleid ten opzichte van de landsregering kan voeren, of moeten opheffen.

Een prettig bijkomend geluid van deze commissaris is dat hij aangeeft dat de identiteit en cultuur van de Drent niet afhangt van provinciale piketpaaltjes. Dat heeft de Partij voor het Noorden ook altijd gezegd. Inderdaad, Bartje zal altijd Drents kunnen blieven proaten en ome Loeks in Groningen Grunnens om maar eens een ander regionale volksheld te noemen. Beter zelfs, want 
juist als de provincies zich gaan opschalen, kunnen de middelen beter veilig gesteld worden om een meer eigen cultuurbeleid te voeren. Een cultuurbeleid dat onder het huidige kabinet zwaar in de verdrukking komt.
Daarom hulde voor deze noordelijke CdK.