column van Jan Lambers

Het is van drieën twee

De politiek econoom, Dani Rodrik, stelt in een interview in de Volkskrant van 3 december dat globalisering, democratie en de nationale staat niet kunnen samengaan.
Nu zijn wij als Partij voor het Noorden geen voorstanders van de nationale staat die Nederland heet, omdat die veel te centraal regelt en geen ruimte biedt aan regionale democratie. 
De verdienste van genoemde Rodrik is dat deze aantoont dat van globalisering, democratie en de nationale staat er slechts twee tegelijkertijd kunnen bestaan en dat we dus moeten kiezen.

Belangrijk hierbij is dat alle economen het er over eens zijn dat vrijhandel, de economische uiting van globalisering, het beste middel is om de welvaart van alle mensen in de wereld te bevorderen. Als landen hun grenzen dicht gooien worden producten en diensten niet meer voortgebracht daar waar dat met de minste kosten kan. Dat leidt tot verspilling en verspilling staat haaks op welvaart.

De reden dat er langdurige perioden geweest zijn en nog zijn dat er geen vrijhandel was had meestal te maken met binnenlandse lobbies van producenten die hun bestaan door goedkope import bedreigd zagen. Ook voerden regeringen nogal eens zogenaamde “opvoedende tarieven” in om een opkomende industrie de gelegenheid te bieden tot een gezonde omvang uit te groeien waarna deze de concurrentie met buitenlandse aanbieders wel aan kon.

Maar er is nog een ander, minder onderkend gevaar aan vrijhandel en dat toont Rodrik aan in zijn boek “The globalization paradox”. 

door Jan Lambers

Niet op het verkeerde paard wedden

Naar verwachting eind dit jaar zal de Raad van State definitief uitspraak doen over de bezwaarschriften tegen de baanverlenging van Groningen Airport Eelde. Stel nu dat de Raad van State groen licht geeft en die baan, na meer dan twintig jaar, eindelijk mag worden verlengd. Is het dan met de kennis van nu nog wel wijs dat ook echt tot uitvoer te brengen?

In de eerste plaats is het indertijd gereserveerde geld allang niet meer voldoende en zou uitvoering de exploitatieverliezen wel eens eerder kunnen doen oplopen dan afnemen. In de tweede plaats hebben de vliegtuigen van tegenwoordig een veel minder lange startbaan nodig dan twintig jaar geleden.

Naar mijn mening is een veel betere strategie voor onze Noordelijke luchthaven om deze veel meer te gaan gebruiken als een aanjager van het toerisme naar ons mooie gebied. Het idee dat baanverlenging allerlei bedrijven naar het Noorden zal halen is echter allang achterhaald.

Zoals de lezer misschien bekend zal zijn heeft de heer drs. Johannes Veerenhuis-Lens, die bij de provinciale statenverkiezingen de aan de Partij voor het Noorden toekomende statenzetel heeft gekaapt, van de Raad voor de Journalistiek de kous op zijn kop gekregen.

Hij had namelijk een klacht ingediend tegen de hoofdredacteur van het Dagblad van het Noorden, Pieter Sijpersma. Deze had hem, Johannes, in een hoofdredactioneel commentaar van 28 mei 2011, uitgemaakt voor een  “Hollandse mooiprater”, een ”type dat voor  communiceren had doorgeleerd”. Maar  ”wat kunnen ze meer dan vlot praten? Waar staan ze eigenlijk voor?”

Veerenhuis een rare man

Sijpersma had hem maar een rare man gevonden. “Nu zit er een rare man in de staten van Groningen die tegen zijn zin Jan Nagel steunde en ‘ter compensatie’ van die gewetensbreuk uit zijn eigen partij stapt. Die compensatie kende hij zichzelf toe. Zie je wel vaker, mensen die zichzelf belonen omdat ze menen dat ze iets verdiend hebben. Daar is een woord voor. Diefstal.”

column Jan Lambers

Dank zij de actie van de Partij voor het Noorden bij het Provinciehuis onder het motto van  ” Houd de dief “ heeft die dief in het dagblad Trouw van 23 juli  een reportage van Ellis Ellenbroek gekregen.  
Opmerkelijk is dat Veerenhuis-Lens zich hierin ontpopt als een apostel. Een nieuwe apostel Johannes zullen we maar zeggen. Ik citeer: "Uiteindelijk heb ik de Allerhoogste om raad gevraagd. Ik heb mij proberen te verbinden met de kracht die leven en alles geeft."
Kortom, zijn Handelingen zijn, zo weten we nu,  rechtstreeks ingegeven door het Allerhoogste Gezag.  Dat is iets wat zelfs confessionele politici in ons land wel drie maal nalaten. Johannes niet. Het roept dan ook vragen op. Want heeft die zelfde Allerhoogste  lang geleden niet ook zijn wetten, de Tien Geboden, aan iemand anders, die hem was komen opzoeken op de berg Sinai, meegegeven?